Inloggen

×

Nieuws

Trainingskamp Maastricht

Alweer een week geleden gingen de eerstejaars- en clubachten op trainingskamp naar Maastricht. Eerstejaars zwaar deelt hun boot- en slaapkamer ervaringen van dit eerste weekendje weg.


‘Waarom gaan we naar Maastricht? We kunnen toch net zo goed vier keer op de Amstel trainen?

Nederlanders moeten nou eenmaal wat te zeuren hebben en al helemaal als het zware studerende roeigoden van Skøll zijn. Want waarom zou je zoveel geld betalen om 200 kilometer verderop te roeien terwijl je op tien meter lopen het lekkere, mooie en tevens gratis Amstelwater hebt liggen? Maar wat wij als jonge roeigoden nog niet begrepen, was dat het bij een trainingskamp gaat om het feit dat je een weekend lang alleen maar met roeien bezig bent en dat er binnen de groep een geaccepteerde vorm van mannenliefde kan ontstaan. Je gaat samen naar bed, wordt samen wakker, zit samen aan het ontbijt, vervolgens samen sporten, dan weer samen eten, nog wat meer samen sporten, opnieuw samen eten en ten slotte samen weer naar bed. Naast techniek en kracht is mannenliefde een belangrijk aspect van wedstrijdroeien.
Op een traika is de slaapplek dus van groot belang. Waar de coaches in eerste instantie gedoemd waren op een matje te slapen, uiteraard met uitzondering van de hoofdcoach, was er voor de mannen, hoe kan het ook anders, een boot gehuurd. De woonboot werd gehuurd van een drugsdealer uit Maastricht die meerdere exemplaren op het water had liggen en deed, aan het interieur te zien, waarschijnlijk doordeweeks dienst als parenclub. In de master bedroom stonden uitermate ordinaire banken en stoelen met tijgerprint, die Bob meteen omdoopte tot de EJZ-pornobank. In dit weekend zouden wij een aanzet maken de mannenliefde binnen de groep te stimuleren. Wat hier niet aan bijdroeg was het slecht geventileerde slaaphol en het feit dat alle kilocalorieën die een zware roeier naar binnen werkt niet alleen in vloeibare of vaste vorm naar buiten komen.
Na een nachtje goed 'slapen' werd er om half zeven opgestaan om te ontbijten op Saurus. Vrijdagmiddag was de boot al opgeriggerd en werd er een korte training gedraaid om de baan te verkennen en om even weer in te komen na een periode van sneeuw en ijs. Zowel zaterdag als zondag zouden we twee keer het water opgaan, met de spar als afsluiting van het weekend. Ik zal je verder niet vervelen met hoe de trainingen gingen, wat overigens ook niet uitmaakt: we kunnen nog steeds niet roeien, hopelijk komt dat over een maandje of twee. Hopelijk roeien De Vries en Aron dan ook weer mee. Vanwege blessures zitten zijn zij al een maand aan het afzien, niet omdat het zo zwaar is, maar omdat ze alle trainingen op een spinfiets moeten draaien. Gelukkig was er een spinfiets zonder pedalen meegenomen van Skøll, zodat de jongens ook mee op traika konden.
Na de trainingen van zaterdag gingen we richting Maastricht om daar te eten. Het was wel even slikken dat we niet mochten genieten van onze vrienden La Chouffe en La Trappe, maar de biefstuk en de 14 bakken met friet maakten veel goed. Daarna begaven we ons richting de McDonald’s, omdat we toch nog niet helemaal volzaten of om zeven euro op te maken aan zeven euroknallers.
Toen weer lekker slapen om de volgende dag redelijk gesloopt wakker te worden. Snel een training draaien 's ochtends om ons voor te bereiden op de spar van die middag. De voorzitter kon gelukkig bij ons invallen (omdat de vingers van meneer Lamsrechter waren opgezwollen tot het formaat van flinke winterpenen) en zo roeiden we enkele kilometers naar de start van de spar. Geen betere plek voor een spar dan een flink lang open stuk waar veel wind staat. Gelukkig zijn we zware mannen en werden we niet achteruit geblazen zoals de lichte pikken dat weekend. Leuke tijden getrapt, niet bijster goed geroeid, maar zoals eerder vermeld gaat het niet alleen om kracht en techniek. Na een ellendig lang stuk teruggeroeid te hebben was het een kwestie van zo snel mogelijk douchen, eten, afriggeren, inpakken en wegwezen om onszelf te belonen met een Happy Meal.
Het was een geniaal weekend met een minder geniale zondagnacht waarin enkelen van ons meerdere malen op het toilet zaten vanwege bedorven chocoladevla en slagroom. Maar we kunnen met gerust hart stellen dat het een mooi jaar gaat worden, mede door ons geheime wapen. Jammer voor de vrouwen wel, want deze zullen altijd achterblijven en nooit echt hard kunnen gaan, omdat ze niet kunnen beschikken over de speciale vorm van mannenliefde. En lichte pikken zijn gay, waardoor mannenliefde een hele andere wending neemt in de kleedkamer en onder de douche.

Reacties (0)

Geef een reactie

A.A.S.R. Skøll