Inloggen

×

Nieuws

Skøll goes international: part II

JAN VAN DER BIJ, de uit de Friese klei getrokken ergometerbeul, mocht mee op hoogtestage met de Koninklijke Nederlandse Roeibond. Best opzienbarend, als je bedenkt dat Jan 3 jaar geleden nog niets afwist van het bestaan van de ergometer dan wel de roeisport an sich. Maar goed, de als baby in de toverdrank geknikkerde kerel ging roeien en werd gevraagd een soort dagboek bij te houden van de hoogtestage. (door: Sven Valstar)

Ja daar zit je dan, eindelijk even rust na het NK Klein. Daar zit je dan, in de auto met helden waarvan je twee jaar geleden al hoopte om er ooit tussen te mogen lopen. Het ene moment maak je met zowel OJZ als OJD Sevilla onveilig tijdens het trainingskamp aldaar, bereid je je voor om met Job het NK Klein te starten, het andere moment wordt je compleet uit je comfortzone getrokken en start je met iemand met WK-ervaring het NK. Als kers op de taart wordt verteld dat ik mee ga naar Obertraun, Oostenrijk voor een hoogtestage.

Zoals de meesten wel mee hebben gekregen eindigde het al succesvolle NK Klein voor Skøll met nog meer succes. Al onze deelnemers aan het NK bundelden de krachten en stapten traditiegetrouw zonder getraind te hebben in de Elite8. Dit deden de mannen en Aranka in een zinderende tijd van 5:34.17, wat een nieuw Skøllrecord betrof. Naderhand werd wel duidelijk waarom er zo hard geroeid was, Jan moest namelijk eigenlijk al anderhalf uur in de auto zitten richting Oostenrijk. Met wat onderhandelingen en de uithuwelijking van zijn zusje wist Jan te regelen dat hij met Harold Langen (Triton) en Mitchel Steenman (Skadi) mee kon rijden. Dus na de felicitaties op het erevlot mocht Jan welgeteld drie druppels uit de douche ontvangen en daarna direct de auto in. Competitief als de mannen zijn werd de rit naar Obertraun eveneens een race. Normaal gesproken doet de normale mens zo’n 11 uur over de rit naar het Oostenrijkse bergdorp. De mannen van het OTC, verdeeld over 5 auto’s, zetten de livetrackers aan om elkaar in de gaten te houden. Na een tussenstop in Frankfurt (iets met de laatste skilift die om 16.00u naar boven vertrok) won de auto van Jan deze race (‘thanks Mitch dat je auto 200 kan’).

Ja dan kom je aan in Obertraun. Niemand die je verteld had dat je in een superdeluxe accommodatie verblijft, op zo’n 2062m hoogte. De kamers waren verdeeld en ik eindigde bij Boudewijn Roell op de kamer (mijn favoriete Asoposser). En dan denk je gewoon even lekker rustig een uiltje te knappen. Helaas, jammer joh, op een dergelijke hoogte is er flink minder zuurstof. Dit betekent dat je gaat slapen met een rust harstslag van 86 ipv de gewoonlijke 50-55.

Na het wennen aan de nieuwe locatie begon het doel van het trainingskamp: roeien. En veel ook. Iedere ochtend stond een roeitraining op het programma. Er werden veel kilometers gemaakt en verschillende opstellingen getest. Dit alles om bij World Cup I goed beslagen ten ijs te komen. Het NK van Jan was niet helemaal waar hij vooraf op gehoopt had. Hoewel hij Skøll inmiddels een beetje ontstegen is, staat hij bij de bond weer met beide benen op de grond en onderaan de apenrots. Een man die al jaren bovenaan deze rots staat is Govertje Viergever. Laat dit nou net de man zijn die in de eerste trainingen ons Jannetje onder zijn hoede nam. Eerst in de 2- (Jan: ‘alles vergeten en richten op het roeien, leergierig zijn en leren, heel veel leren!) en later in de 4- met Vincent van der Want (Nereus) en Harold Langen (Jan: ‘vooral nog meer leren, maar toch ook deze topgasten leren kennen. Super graag mij willen uitleggen wat fout gaat, hoe ik het anders moet voelen. Wat ik niet voel, maar vooral wat ook goed gaat. Samen harder willen, maakt niet uit dat je nieuw bent, beste leermeesters die je kan wensen!’).

Maar gelukkig bestaat het trainingskamp niet enkel en alleen uit peddelen. Er werd ook gegeten, aan krachttraining gedaan, geslapen en tweemaal per week waren er teambuildingactiviteiten. Denk hierbij aan het lopen (en balanceren) over een ijzerdraad, waarbij de rest je moet opvangen als je ter aarde stortte (‘gelukkig haalde ik het’), vlottenbouwen en 3 uur bergopwaarts door de sneeuw ploeteren (met de gids helemaal achteraan). Iedereen hier ook uiteraard bloedje fanatiek, dus ook het ontdekken van mobiele telefoons, elektrische autosleutels en portemonnees in de zak midden op een meer veranderde niets aan de drang om te winnen.

De zondag was een rustdag, maar toch laat de hoogte en de invloed die dit heeft op het lichaam zich wel gelden. Iedere maandag was er een training/test, waarbij gekeken wordt hoe de mannen omgaan met de hoogte, met het herstel en hoe het met de fitheid staat. Aanvankelijk leek de hoogte geen invloed op Jan te hebben (freak of nature) maar ergens halverwege begon de hoogte zijn tol wel te eisen. Op zich ook niet gek als je bedenkt dat de tweede trainingsweek bestond uit 200 km roeien, een uur op de racefiets (Jan zijn racefiets-ontmaagding), 30 km op de ergometer (ben je 1,5 a 2 uur mee bezig), 2 keer krachttrainen en wederom twee teambuildings-activiteiten (ditmaal iglo’s bouwen en search and find). Het sneeuwballengevecht was een ongeplande activiteit, maar zoals alles ging dit ook zeer fanatiek.

Naast de 2- en de 4- was er uiteraard ook een 8+ mee, ofwel de Holland8. Flinke duurtraining van 22k. Uiteindelijk ben ik van 4- gewisseld, waardoor ik nu met Nelson, Lex en Bo (allen Nereus) zit. Alle vier zijn we nieuwe gasten, al heeft Lex al een WK gevaren (in de 2-, red.), alle vier enorm gedreven om ons te laten zien. Vier gasten die niks te verliezen hebben en alleen maar kunnen winnen. Vier gasten die willen vechten met het mes op de keel. Mijn ervaring heeft me geleerd dat dit geweldige races kan opleveren (hulde aan Steven Moerman, Bauke ten Brinke en Mark Nijmeijer, mijn development-boot van vorig jaar). Ik ben benieuwd naar wat deze vier gaat brengen. Eén staat buiten kuif, dit is een trainingskamp waarbij veel geleerd is en waarbij ik heugelijk en schreeuwend achter een laptop Skøll-ploegen heb zien winnen! Dus indien we naar World Cup I gaan (waarvan wij niet anders verwachten (red: en wij van de Blwerb ook niet meer: https://roeien.nl/ploegen/mannen-vier-zonder-4/), wil ik jullie allen vragen om te gaan kijken. En dan niet alleen naar de oudgedienden die in Rio in de 8+,  4- of 2- zaten, maar ook naar deze underdog. Het bootje met 4 (relatief) jonge gasten die niets liever willen dan winnen. Voor Skøll en ’t erevlot!!!


Ook topper LIES RUSTENBURG was recent in het buitenland te vinden! Zij werd, samen met de andere dames van de bondsacht, uitgevlogen naar Seattle voor de Windermere Cup: een wedstrijd die in Nederland minder bekend is, maar qua omvang en prestige niet veel onder doet voor de Henley. Ieder jaar worden hiervoor twee buitenlandse top-achten ingevlogen om strijd te leveren met de beste nationale (universiteits)roeiploegen. Dit jaar was de eer aan de Nederlandse dames acht, en dus werden zij op kosten van de organisatie ingevlogen en een week lang onthaald als echte celebrities, om vervolgens als echte sterren de winst mee naar huis te nemen! We spraken Lies over haar week daar: (door: Paul Hofma)

“Op zondag zijn we er heen gevlogen – de zaterdag daarna was de race, maar je moet natuurlijk wennen aan je jetlag en wilt toch ook een paar keer de boot in. De eerste dagen waren dus ook echt rustig aan doen. Zo hebben we bijvoorbeeld Orca’s gekeken, rond gecruised over het water, en op donderdag was er een formal dinner. Er is ook wel geroeid: woensdag hebben we 2×500 meter gestart tegen de twee beste achten van Washington. We dachten, ‘Joh, 500 meter, tegen van die studentenachten, dat zal wel meevallen’. Uit de start lagen we gelijk een halve lengte achter, en uiteindelijk hebben we op een lengte verloren, dus dat viel toch vies tegen. Toen besloten we bij die ‘dan gaan we gewoon’ – daar nét gewonnen, dus dat beloofde nog wel een pittige wedstrijd te worden. Zo’n universiteitsacht zouden we toch wel van moeten winnen, maar we hadden nu eenmaal nog bijna niet getraind in de 8, alleen een paar keer in Seville. Gelukkig ging de race zondag wel echt beter dan deze training! Zaterdagochtend hebben we nog een klein stukje gepeddeld om de baan te verkennen en voor de race visualisatie, echt alleen de baan over en weer aanleggen, en toen was het eigenlijk gelijk terug naar het hotel, eten, en richting de baan voor de wedstrijd.

De race zelf had ergens wel iets weg van Henley: je hebt net als op Henley namelijk een parcours dat afgebakend wordt door boomstammen, in dit geval dwars over Lake Washington, waaraan dan allemaal boten vastliggen. Nu zijn dat bij Henley allemaal klein motorbootjes, maar hier waren het dus echt van die tien meter hoge cruiseschepen! Waar er bij Henley vooral geroepen wordt, gingen ze hier ook schaamteloos op de scheepstoeters, dus er was echt ontzettend veel lawaai. We waren nog even bang dat we Ae-Ri niet zouden kunnen horen, maar dat viel gelukkig mee: ik geloof dat ik geen enkele call gemist heb. Maar die baan! Eerst dus 1100 meter met allemaal boten erlangs, en dan moet je het laatste stuk door een versmalling. Wel echt een ontzettend mooie roeibaan.

We gingen best redelijk weg, en kwamen dus prima aan het einde van die 1100 meter. Daar hadden we afgesproken dat we zouden gaan knallen, maar daar werden we halverwege onze tien halen op geschept door een ontzettende windvlaag – we hadden er geen rekening mee gehouden dat die boten langs het parcours alle wind tegen hielden, en bij die versmalling kwam dus ineens vol de wind er op. Die push viel dus helaas in het water, maar tien halen later hebben we hem wel weer redelijk opgepakt, en door wat hoger tempo draaien op het einde kwamen we er toen best makkelijk weer bij. Het einde was wel weer flink pittig: de laatste tien halen die Ae-Ri aangaf waren er toch minimaal drieëntwintig, dus dat viel flink tegen.

Al met al was het een ontzettend gek, maar vooral ontzettend leuk weekend! Er zit zo ontzettend veel geld in die organisatie, en je wordt de hele week echt als een celebrity behandeld, dus dat was tegelijkertijd heel gek en heel erg leuk.”


En om af te sluiten met nóg meer goed nieuws: deze week werden de bondsboten bekend gemaakt voor de komende World Cup I in Servië. Hierbij ziet LIES niet alleen in de Dames Holland8, maar tevens in de Dames 4-! Daarnaast lijkt de prestatie van ELSBETH en haar partner-in-crime Laila Youssifou (Laga) op het NK niet onopgemerkt gebleven: zij zullen samen de Holland-tweezonder vormen. Verder ook goed nieuws voor de heren-afdeling: oudgediende BJORN VAN DEN ENDE zal in Servië in zowel de Holland8, hét slagschip van de bond, als in één van de Holland4’en plaatsnemen. Op eigen gelegenheid mag geweldenaar OBBE TIBBEN tevens uitkomen voor Nederland in de lichte mannen skiff. Dames en heren, gefeliciteerd!

Benieuwd naar alle bondsploegen voor World Cup I? Je vindt ze hier: https://roeien.nl/ploegen/

Reacties (1)

Kim van den Houten
24 mei om 13:09
Allez Skøll!

Geef een reactie

<      Juni      >

zaterdag 30/06/18

KHB

<      Juli      >

zondag 01/07/18

KHB

A.A.S.R. Skøll