Inloggen

×

Nieuws

Nabeschouwing: EK 2019 (Luzern)

Hopelijk heb je al het één en ander op social media of op de bar voorbij zien zien komen, want voor een select groepje Skøllies was het een heel erg bijzonder weekend. Ik heb het natuurlijk over het EK in Luzern! Hiervan wist lichte eindbaas DAVID KAMPMAN met een zilveren plak naar huis terug te keren, en BJORN VAN DEN ENDE en stuur ARANKA KOPS kwamen met een prachtig bronzen stuk eremetaal terug naar de Jan Vroegopsingel.
Door: Paul Hofma

Om bij deze laatsten te beginnen: de Holland8! Met aan boord Skøllies ARANKA op de stuurplek en ex-lichte pik BJORN op 7 was het doel dit weekend vooral om de vooralsnog ongeslagen en zeer roemruchte Deutschlandachter het vuur aan de schenen te leggen. In voorwedstrijd op vrijdag leek het er nog op alsof dat wel eens zou kunnen lukken: in een zinderende 5:22 waren zij ruim 5 seconden sneller dan de Duitsers, zij het in een andere voorwedstrijd. Ter referentie: dit is tevens het nieuwe Skøll-combirecord, en slechts 3.5s langzamer dan het huidige wereldrecord (op naam van, je raad het al, der Deutschlandachter). We spraken Aranka op zaterdag (de dag voor de finales), over de race, de vooruitzichten voor zondag, en hoe het nou is om voor het eerst op zo’n groot internationaal toernooi te zijn:

“We waren erg blij met het resultaat van vrijdagmiddag. Het is de eerste internationale wedstrijd van het seizoen en dat betekent dat het altijd erg afwachten is hoe we erbij liggen en dat was in dit geval goed. Technisch waren er wat punten die nog net iets strakker konden waardoor we nog ruimte hebben voor verbetering in de finale dus het doel is om dat allemaal samen te laten vallen morgen. Dat zal zeker ook nodig zijn want we hebben een paar sterke tegenstanders.

Verder ervaar ik het als heel gaaf dat ik een internationale wedstrijd mag starten. Ergens is het natuurlijk een groot verschil met de wedstrijden in Nederland, wat het erg spannend maakt. Maar de essentie van het racen blijft hetzelfde. Het is gewoon heel tof om dit zo mee te mogen maken en ik geniet er heel erg van!”

Helaas wisten de mannen het kunstje op de zondag niet nog een keer te flikken: na een zéér spannende eerste 1000 meter waarbij zij boegbal-aan-boegbal gestreden hebben met zowel Duitsland als Groot-Brittanie, was de 2e 1000 van de andere ploegen helaas duidelijk sterker, en moesten zij het uiteindelijk doen met een derde plek. Hoewel een bronzen plak natuurlijk niet verkeerd is zullen de mannen hier nog zeker niet tevreden mee zijn, want aan de horizon doemen nog een aantal andere grote namen op voor de World Cups, het WK en het OKT de komende tijd. Landen als de VS en Nieuw-Zeeland zullen daar namelijk ook ongetwijfeld pittig sterke ploegen op het water gaan leggen, dus de aanloop naar Tokyo zal zeker spannend gaan worden.

DAVID KAMPMAN zal, zo vermoed ik, een bizar weekend achter de rug hebben – toen ik hem dinsdag sprak op de borrel straalde hij in ieder geval nog vooral ongeloof uit. Om te parafraseren: “ja dan lig je in die eerste voorwedstrijd, en dan denk je ‘gaan die andere ploegen nou zo langzaam, of gaan wij nou zo hard?’”. Zijn “traject-4” startte kort na het NK met trainen, en in eerste instantie was de aandacht van een hoop grote namen (Obbe Tibben, Bart Lukkes, Ward van Zeijl, etc.) nog niet gewekt – toen was daar Duisburg, en bleek dat viertje ineens toch wel verdomd hard te gaan. Wat volgde waren een paar weken met hele spannende seat races, wat tot een uiteindelijk opstelling leidde met daarin Hilmar Verbeek (junior), David, Lukkes, en van Zeijl (boeg naar slag). Wat volgde waren een vrij hectische 2 weken samen zo veel mogelijk uit elke training persen, en daar zit je dan, in het vliegtuig richting het EK.

Op de vrijdag moesten zij nog de Fransen en de Italianen voor zich dulden, maar wisten zich wel direct te plaatsen voor de A-finale. In deze finale waren de Italianen uiteindelijk heer en meester, al was het pas op de laatste 500 meter dat de race beslist werd – hier lag de vier van David namelijk slechts 4 tiendes achter. De Nederlandse vier wist de Fransen deze pot echter wel duidelijk de baas te blijven: op de 500 meter lagen beide ploegen nog strak naast elkaar, maar met een ijzersterk middenstuk wisten David en co de afstand uit te bouwen tot anderhalve seconde, wat de Fransen zelfs met een nette eindsprint niet meer recht wisten te trekken. Zilver!

Wat de toekomst van deze vier precies is, is nog een beetje in het ongewisse. De LM4x is geen Olympisch nummer meer, dus om Tokyo of het OKT hoeven ze zich in ieder geval niet druk te maken, maar we zijn zeer benieuwd naar het WK in Oostenrijk deze zomer.

En dan zijn we er nog zeker niet, want er waren meer Skøllies die zich dit weekend hebben laten zien op het EK – zij keerden helaas dit keer niet met eremetaal terug naar huis, maar uitgezonden worden an sich is al een hele ervaring.

Voor de Dames 8+ met aan boord LIES RUSTENBURG was het de eerste race van het weekend al aanpoten: de Britten voeren hier in 6:03 naar een ruime eindzege in het veld van 4 boten, Nederland moest het doen met een vierde plek. Ook in de finale wist de damesacht helaas niet het podium te halen; ondanks een sterke eerste helft (eerste, op 0.5s van Roemenië en GB), viel de tweede 1000 meter toch te zwaar, en moesten zij hun meerdere erkennen in de andere ploegen – wederom 4e.

Aanstormend jong talent ELSBETH BEERES startte dit weekend met Laila Youssifou (Laga) in de dames dubbeltwee; leuk om te zien dat het zilveren duo van de tweezonder van afgelopen EK het nu met een setje riemen extra mag laten zien. In eerste instantie ging dat niet onverdienstelijk: zij werden 2e in hun voorwedstrijd, goed genoeg voor een plekje in de halve finales. Deze semifinal kwam helaas iets minder lekker uit de verf: ondanks een goede start (1e, gevolgd op 0.2s door Roemenië en op bijna 2s door Belarus), wisten de dames het niet helemaal lekker door te zetten. Daar maakte Italië goed gebruik van met een sterke tweede helft, waardoor zij de Nederlandse dames op een 4e plek parkeerden, en daarmee naar de B-finales verwezen. Hier wisten de dames zich enigszins te revancheren door een eerste plek te pakken met een soevereine race, waarin zij de koppositie nooit uit handen hebben gegeven.

Ook JAN VAN DER BIJ ligt, mede dankzij de uitstekende performance van zijn ploeg een paar weken terug in Duisburg, na een lang traject dan tóch aan de start van dit EK in de Holland4 (M4-). Met een tijd van 6:01 wisten de mannen zich nog precies te plaatsen voor de halve finales, maar de mannen hadden wel meer verwacht, aldus Jan op vrijdag:

Helaas dachten we sneller te zijn dan uit de voorwedstrijd bleek, maar we kunnen beter en het kan harder. De voorbereiding was wel heerlijk, ik kwam er achter iets fitter te zijn dan verwacht dus wat meer investeren in de eerste km. Verder is het niet anders dan de development 4-: je weet dat je goed bent maar hoe goed is de vraag. Dus gewoon proberen beter te worden en meer te laten zien!”

In de halve finale op zaterdag is er bikkelhard gestreden voor een plekje in de A-finale, maar er werd (heel zuur) nét naast gegrepen. Ondanks een keurige start (3e, maar binnen 0.3s van de nummer 1,  Italië), was het op de 1000m duidelijk dat de Duitsers en Italianen het zouden gaan uitvechten voor klassering 1 en 2 – op dit punt lag de Holland4 nog naast Oostenrijk. In de tweede helft kwam Belarus ineens ook nog meedingen voor de derde plek, en ondanks een zinderende eindsprint van de Nederlandse mannen (1:26/500m!), waarin zij de Oostenrijkers ruim op afstand zetten, wist Belarus met 3 tiendes het puntjes er toch voor te prikken, en moesten de mannen het doen met een B-finale. In de B-finale was de vechtlust er dan blijkbaar toch een beetje uit, en zakten zij na een wat matige start terug naar een uiteindelijk 6e plek; niet bepaald de klassering waar de mannen op gehoopt hadden.

In die zin is het EK dus een wedstrijd als alle anderen: je hebt winnaars en verliezers, spannende races die tot op de finish close zijn en potten die op de 500 meter worden beslist, en ploegen die boven zichzelf uit weten te stijgen of juist níet te tevreden zijn met wat ze uit het weekend halen. Hoe dan ook, voor alle aanwezig Skøllies: Skøll is ontzettend trots op wat jullie uit de kast getrokken hebben dit weekend, en we hopen jullie op de aankomende World Cups en WKs weer te zien shinen!

Reacties (0)

Geef een reactie

A.A.S.R. Skøll