Inloggen

×

Nieuws

Botendoop door ereleden Carline Bouw en Merijn Soeters

Afgelopen dinsdagavond was het dan eindelijk zover. Onze twee nieuwste skiffs hoeven niet meer naamloos over de Amstel, maar kennen nu de namen van ereleden Carline Bouw en Merijn Soeters.

Carline won in 2012 brons in de damesacht in Londen en wist vier jaar later een zilveren plak te veroveren in Rio in de dubbel vier. Het goud in Tokyo lonkte, maar helaas besliste het lot anders… Lees hieronder de prachtige woorden van Carline, die zij dinsdagavond ten gehore bracht bij het dopen van haar skiff.

 

Lang geleden stond ik hier als kersverse eerstejaars ook op een Olympische huldiging. Lid geworden om een beetje te sporten en vooral voor de gezelligheid.
Maar die avond werd er een klein vuurtje in mij aangewakkerd. En dacht ik, hoe vet zou het zijn, zou ik ooit zo goed zou kunnen worden..

Langzaam werd ik steeds fanatieker en werd de Olympische droom groter, maar ook haalbaarder.
Steeds met Skøll als een warm bad en een fijne plek om terug te keren als ik het nodig had.
Ik hoefde maar te bellen voor een boot, een ligplek, nieuwe bankjes of wat dan ook en het werd geregeld.

Na een bronzen en zilveren Olympische medaille was de droom nog wat groter. Ik wilde de allerbeste zijn, die gouden ontbrekende medaille lonkte.

Met dat doel startte ik ook deze Olympische cyclus. Maar terugkomen van een zwangerschap, moeder zijn, een val van een trap en een herniaoperatie waren toch net iets teveel hobbels op mijn pad.

Het leek soms nog niet af, het absolute doel niet gehaald. Ik had soms moeite om trots te zijn op wat ik wel behaald had.

Maar als ik dan vanavond hier sta. En bijvoorbeeld Jan en Nika zie, die hebben geroken aan de absolute top en motivatie genoeg hebben om nog beter te worden.
Als ik weet dat hier roeiers staan, bij wie de beelden van de Olympische Spelen het vuur wat hebben aangewakkerd.
Dat er eerstejaars zijn die nu denken, wat vet ik wist niet dat je dat uiteindelijk kunt bereiken.
Deze skiff zie liggen (met mijn naam erop) en weet dat er mensen in gaan varen die er alles aan gaan doen om hun doelen te bereiken.

Dan weet ik, het is goed zo! Het is mooi zo!
En dan kan ik nu tegen al die roeiers tegelijk zeggen.
Ga ervoor, volg je hart, jaag je dromen na en maak mij en Skøll verschrikkelijk trots!

 

Merijn heeft inmiddels al vier lustra achter de rug bij Skøll en heeft zich in die jaren ontwikkeld tot een begrip in de roeiwereld. Geen roeier, coach, stuur noch toeschouwer die niet een keer is vastgelegd door Merijns camera. Afgelopen zomer reisde hij en zijn camera mee met de sporters naar Tokyo. Als er iemand de grootsheid van de Spelen kan vangen in één beeld, dan is hij het! Lees hieronder het verhaal van Merijn voor de doop van zijn skiff.

 

Voor de mensen die me niet kennen: mijn naam is Merijn Soeters. Ik ben in 2001 lid geworden, twintig jaar geleden. Ik besef dat mijn lidmaatschap bij Skøll ouder is dan veel mensen die hier aanwezig zijn.

Ik leef van het roeien, of meer van alles daar omheen. Dat is altijd zo geweest. Sinds ik lid werd bij Skøll, vond ik het hier fijner dan op de universiteit. Ik stortte me na enige aarzeling vol in het verenigingsleven en in zekere zin ben ik daar nooit meer uit gekomen: ik ben dichtgetikt, zogezegd. Ik vond het schoolpleingevoel zo fijn: als je naar Skøll gaat is er altijd iemand die je kent, met wie je een mooie avond kunt hebben. En nog steeds: op mijn verjaardagen is 90% van de mensen die er zijn roeier, of roeier geweest.

Mijn werk staat ook bol van het roeien: ik ben roeifotograaf geworden. Dat heb ik hier geleerd. De mensen om me heen stimuleerden me: Jeroen die me zijn camera gaf, mijn bestuur dat me pushte mijn ideeën na te leven en stappen te zetten. Tegenwoordig ga ik met het reizende roeicircus mee om de wereld heen naar de evenementen waar onze helden hun races op het water uitvechten. Daar ben ik ook de liefde van mijn leven tegengekomen.

Wanneer ik in Italië, Zwitserland of waar ook ter wereld fotografeer en iemand van Skøll zie roeien, valt me dat nog steeds op, en gaat mijn hart iets sneller kloppen. In het afgelopen jaar zag ik Aranka, Benthe, Nika, Elsbeth, Bjorn, Guillaume, Jan, Lennart, Brecht, Obbe, de Davids, Joost, Olav, Lotte, tot voor kort Carline. Wat hebben we er veel.

Wat me altijd het meest heeft aangetrokken aan deze vereniging, is dat het ergens om gaat. Al die leden, al die coaches, al die commissieleden, de barhangers, zelfs de mensen die eigenlijk gewoon steeds vergeten zich lid-af te melden: ze dragen er allemaal aan bij, dat wie dat wil op zijn of haar hoogste niveau kan roeien.

Dat kan zijn dat jouw C4 gelakt en geriggerd in de stelling op je ligt te wachten tot je naar Ouderkerk vaart. Dat kan zijn dat je in je club dubbelvier meedoet, wint, of glorieus ten ondergaat tijdens de Skøll Cup. Dat kan zijn dat je vrienden voor het leven opbouwt in de eerstejaars acht. Dat kan zijn dat je net als Jan, Guillaume, Bjorn en Nika meedoet tijdens de Olympische Spelen in Tokio. Of dat je voor de rest van je leven je bronzen en zilveren Olympische Medaille in de kast hebt, zoals Carline.

Jan van der Bij werd lid in 2015. Dat was nét te laat om nog deel te nemen aan de Olympische Spelen in 2016. Hij had meer nodig dan één jaar voorbereidingstijd. In augustus waren we allebei bij de Spelen in Tokio. Jan zat op boeg in de vierzonder, ik fotografeerde. Een poosje eerder vroeg ik hem: “Hebben jullie als vier een bepaald doel in gedachten? Ik snap dat goud het doel is, maar hebben jullie het wel eens over wat jullie denken te zullen halen?”

Jan antwoordde: “Ja, we denken dat het een echte strijd wordt met de Britten, Australië, wij en Polen, Italië en Roemenië om de podium plekken. Dat op een goeie dag alles kan en als je een slechte dag hebt gewoon achteraan ligt. Ik denk dat het echt een interessant veld is.” Het typeert Jan, maar ook de Skøll mentaliteit: optimistisch realisme. Geen grootspraak. Eerst presteren, dan is er altijd nog ruimte voor branie. Jan en zijn ploeg werden na een aantal mooie races zesde, en mogen zich voor altijd Olympiër noemen.

Deze skiff is gekocht met behulp van crowdfunding. Iedereen draagt bij. Weer zoiets gezamenlijks waar Skøll sterk in is. Ik ben heel trots dat ik deze boot mag dopen.

 

Reacties (0)

Geef een reactie